hayatım bu aralar şehrin kasvetinin içinde günlük koşuşturmalar da zaman öldüren insanların hayatıyla paralel ilerliyor ve durum oldukça can sıkıcı. Bir yandan hafif bir yağmurun çiselediği toprak kokusunun ciğerlerime sarıldığı, hafif rüzgarın vücudumu okşadığı, yağmur sesinin eşliğinde tek bir teknolojik aletin olmadığı gecenin karanlığında ay ışığıyla aydınlanan bir yerde hayal ediyorum kendimi. Bunun hayali bile bu kasvette yeterli oluyor. Şunu farkettim durmuyoruz. Sürekli bir telaş içerisindeyiz ne kadar tuhaf değil mi! oysa yaşanacak öyle güzel anlar biriktirecek öyle güzel anılarımız olabilirdi ki. Ama ben şu anda yurdun etüt odasında gece yarısına kadar bir şeyler için kendime eziyet ediyorum. Evet doğru okudunuz eziyet ediyorum! ama eziyetimden şikayetçi değilim çünkü bu benim tercihim. Sadece toprak kokusunu özlüyorum...
dinlemek isterseniz...
https://www.youtube.com/watch?v=rRQrqNNodv4
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder